ว่าจะไม่เขียนถึงผู้ชายคนนี้อีกแล้ว...แต่ก็เอาเถอะ เผื่ออีก 5 ปีกลับมาย้อนอ่านใหม่...
จำได้ว่ารู้จัก Patrick ประมาณปี 2003 ช่วงนั้นเรียนซัมเมอร์พอดีและก็ติด Chat มากๆ แต่ก่อนจะชอบ Chat ใน Yahoo Messenger มากกว่า MSN เพราะว่าไม่ชอบคุยกับคนไทย (มันจะอินเตอร์เกินไปแระ) ไม่ใช่หรอก...เพราะว่าคนไทยเจอกันได้ ก็เลยไม่ชอบคุย แต่กับต่างชาติยังไงก็ไม่มีโอกาสได้เจอหรอก ก็เลยคุยๆ ไป (55 เหตุผลไร้สาระสิ้นดี)
Patrick เข้ามาทักก่อน ซูจองก็แบบ..คุยไปงั้นๆ แหละ แต่หลังๆ เจอกันบ่อย เราออนบ่อย เค้าก็ออนบ่อย ก็เลยสนิทกัน คุยไปคุยมาก็รู้มาว่า Patrick เรียนอยู่เหมือนกับซูจองนี่แหละ แต่ปีสุดท้ายแล้ว ส่วนเรายังปี 2Patrick เรียน EEE (Electric Electrical Engineering อยู่ที่ Nanyang Univ. ที่สิงคโปร์ ซึ่งดูจากลักษณะแล้ว...ก็เก่งพอควรเลยแหละ หมายถึงด้านกีฬาอ่ะนะ 555 (แอบไปดูเกรดมา รู้สึกจะเป็นนักกีฬาของมหาลัย) แรกๆ ไม่เคยเห็นหน้า Pat มาก่อน แต่พอได้เห็นนะ...
"นี่มันเด็กเทคนิคชัดๆ" =______="
ช่วงที่ได้คุยกัน ซูจองเรียนตกไปเยอะเลย สาเหตุก็เพราะ Patนี่แหละ ทำให้ซูจองต้องเล่นเนตทุกวัน (ดันไปโทษคนนั้นซะงั้นอ่ะ) ตอนนั้นพี่สาวไปอเมริกาเลยอยู่บ้านกับแม่กับป๊าแค่ 2 คน ส่วนพี่ชายเรียนโทอยู่เลยไปอยู่หอ ดึกๆ พอแม่นอน เราก็เริ่มต่อเนต 55 แรกๆ ก็ไม่เท่าไหร่ มามั่งไม่มามั่ง หลังๆ นี่พอ Pat ไม่ออน จะส่งเมสเสจไปบอกเลยว่า ออนเดี๋ยวนี้นะ เห่อๆๆๆ มันคงยั๊วซูจองน่าดู
ช่วงนั้นได้รู้จัก Jinny กับ Derrick พอดี และก็เหมาะเจาะได้ไปสิงคโปร์ครั้งแรก เลยไปนอนบ้าน Jinny แต่ก่อนไปก็บอก Pat แล้วนะว่าจะไปสิงคโปร์และก็ถามว่า อยากได้อะไรมั๊ย Pat ตอบว่า....
"I think I don't want anything, just you be here will be good enough"
เห่อๆๆ คงไม่ต้องเดาเลยว่าหน้าของซูจองเป็นสีอะไรไปแล้ว 555
พอไปถึงที่นั่นโทรหา Pat คนแรกเลย (ขี้เห่อมากๆ) คือเบอร์ Pat ไม่ว่าจะเมมอยู่ในเครื่องหรือเปล่า จะจำได้ขึ้นใจมากๆ (นี่แหละน้า...ความรักบังตา) Patดีใจมากที่ซูจองมาและบอกว่า วันเสาร์เจอกันมั๊ย...อืมก็ได้
เจอกันครั้งแรกที่ Orchard MRT Station ซูจองกับพี่สาวไปถึงก็เลยโทรหา คือหาไม่เจอ ไอ่เราก็ไม่เคยเห็นตัวจริงซะด้วย สรุปว่า Patนั่งรออยู่ตรงบันไดที่เพิ่งเดินผ่านมานี่แหละ 555 วันนั้นจำได้ว่า Patใส่แว่นมาด้วย กรอบสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินเข้ม (นึกไม่ออกกรุณาดู Background ข้างๆ นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมถึงชอบให้เฮซองใส่แว่นแบบนี้นัก) พอได้เห็นตัวจริงก็.....นี่มันเด็กเทคนิคตัวจริงเลยนะเนี่ยยยยย 5555
ครั้งแรกที่เจอกันมีพี่สาวห้อยไปด้วย เลยไม่ได้คุยกันมากเท่าไหร่ แต่ก็ไปดูหนังด้วยกัน ไปดูหนังผีเกาหลีอ่ะ ชื่อ Bunshinsaba ไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่หรอก แต่ออกแนวโรคจิตมากกว่า เห่อๆๆๆ ดูหนังจบก็ไปกินข้าวแล้วก็กลับบ้าน...แค่นั้น
ก่อนที่ซูจองจะกลับไทย โทรไปถาม Pat ว่าจะมาส่งมั๊ย Pat ก็ตอบโอเค พอเราไปถึงสนามบิน กลับไม่มีคนรับโทรศัพท์ สุดท้ายคนที่รับก็คือเพื่อนเค้า ซึ่งบอกว่า Pat ออกไปข้างนอกแต่ลืมโทรศัพท์ไว้ ซูจองก็แบบ...จะออกมาหาเราหรือเปล่าฟะ คือตอนนั้นชะเง้อมองตลอดว่าเค้าจะมามั๊ย สรุปว่า...เค้าก็ไม่มา เสียใจมากๆ
พอกลับไทยได้วันนึง Pat โทรมาหา แต่ซูจองก็แกล้งฟอร์มถามว่าใคร (คือว่าเบอร์โทรศัพท์จากต่างประเทศจะไม่โชว์บนเครื่อง จะขึ้นแค่ว่า No number สรุปว่า Pat โทรมาขอโทษที่ไม่ได้ไปส่ง ถามว่าโกรธมั๊ย โกรธนะ คือถ้าไม่มาโทรบอกซักคำก็ยังดี แต่นี่อะไร....สรุปว่าแค่เค้าโทรมาก็หายโกรธ โธ่...ซูจองเอ้ย
เรา 2 คนก็ติดต่อกันตามปกติ แต่ไม่ได้คุย Chat เหมือนเดิมแล้วเพราะซูจองยกเลิกใช้ Yahoo Messenger เปลี่ยนมาใช้ MSN แทน ส่วน Pat ก็เรียนจบและก็เริ่มทำงานที่ Toshiba แต่ก็ยังส่งเมลล์หากันตลอด จนถึงที่ซูจองได้ไปสิงคโปร์รอบ 2 ก็เลยได้ไปเที่ยวด้วยกัน 2 คน ดูโน่นดูนี่ คุยโน่นคุยนี่ และตอนนี้แหละที่ Pat บอกรัก....
แต่ทำไมซูจองรู้สึกว่ามันไม่ใช่อ่ะ คือมันไม่เหมือนกับที่เราคิดไว้ แต่ก็ไม่ได้พูดออกไปหรอก เก็บไว้ในใจเฉยๆ พอกลับไทยเลยไปเล่าให้เพื่อนฟัง...คือตอนนั้นเราก็ขาดการติดต่อจากเค้าไปเลย บอกเพื่อนว่า อยากลืมผู้ชายคนนี้มากๆ แต่ทำยังไงก็ทำไม่ได้ จนเพื่อนต้องบอกว่า แกต้องมีคนใหม่แล้วถึงจะลืมได้ แล้วจะให้มีได้ยังไงอ่ะในเมื่อคนๆ นี้เรายังลืมไม่ลงเลย....
สรุปว่าไปสิงคโปร์รอบที่ 3 ไปดูคอนเสิร์ตชินฮวา ซูจองก็โทรหา Pat อีกแระ (บอกแล้วว่าเบอร์โทรมันจำขึ้นใจ) Pat ก็บอกว่า วันอาทิตย์เจอกันมั๊ยเพราะวันเสาร์เค้าต้องทำงาน เราก็โอเค....ไปเจอกันที่ Orchard ละกัน อย่างน้อยก็แบบเพื่อนเจอเพื่อน
พอถึงวันอาทิตย์ซูจองกับปอนก็ไป Orchard จริงๆ แล้วซูจองอยากไปซื้อช็อกโกพายต์แหละ เคยมาซื้อเมื่อปีที่แล้วมันอร่อยดี แต่หาไม่เจอสงสัยร้านปิดไปแล้วแน่เลย ช่วงนั้นก็โทรหา Pat เป็นพักๆ แต่โทรไปก่อนหน้านี้แล้วแหละ เพราะ Pat นอนไม่ยอมตื่น พอโทรไปคราวนี้ไม่รับโทรศัพท์ ซูจองก็แบบ...สงสัยอาบน้ำอยู่มั้ง ก็ไม่ได้อะไร จนจะถึงบ่าย 2 อยู่แล้วอ่ะ ก็ไม่มาซะที โทรไปอีกที ไม่รับอีกแระ มันจะอะไรกันนักหนา...ตอนนั้นเริ่มโมโหแล้ว ปอนคงดูออก
และแล้วเราก็ไม่ได้เจอกัน เพราะซูจองกับผองเพื่อนต้องไป Indoor Stadium เร็วเพื่อไปจองที่ แต่ก็โทรหา Pat เป็นระยะๆ นะ แต่ก็ไม่ยอมรับซะที คือเริ่มจะเดาได้แล้วล่ะว่า เค้าคงไม่อยากเจอเราจริงๆ อีกอย่างเราทั้งคู่ก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย เลยตัดสินใจส่งเมจเสจไปบอกเลย เพราะถึงยังไงโทรไปก็ไม่รับ บอก Pat ไปว่า....
"I can guess why didn't received my call. If you can't go out , just tell me I'll be Okay. But you are so quiet so how can I know that what do you think? Thanks for everything and I won't disturb you anymore..."
อยากจะบอกว่าตอนนั้นอยากจะร้องไห้มากๆ แต่ทำไม่ได้อ่ะเพราะวันนั้นเป็นวันดีนี่ เป็นวันคอนเสิร์ต ต้องมีความรู้สึก Happy มากกว่า Sad คือไหนๆ ก็ตัดใจก็คือตัดใจ....ไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว พอกันทีกับผู้ชายคนนี้
ถามว่า Pat มีส่วนดีมั๊ย ก็มีนะ เยอะด้วยล่ะ แต่ก็เอาเถอะถือซะว่าเรา 2 คนไม่มีพรหมลิขิตต่อกัน แค่ได้มาเจอกันแค่นี้ก็ดีมากพอแล้วล่ะ ต่อไปนี้ซูจองจะไม่คิดถึงผู้ชายคนนี้อีกแล้ว....ความรักเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้
สู้ไปมอบหัวใจให้กับผู้ชายที่ชื่อ "ชินเฮซอง" ดีกว่า 55555
